“Χαλάλι μου! Το είχα ανάγκη.”

αναρτήθηκε σε: Anny's Diary, Family Life, Εφηβεία | 0

Με αυτά τα λόγια σχολίασε χθες η 17χρονη κόρη μου το γεγονός ότι κοιμήθηκε για απόγευμα 4 ώρες.

«Πόσες ώρες κοιμήθηκα; Πέντε με Εννιά. Δεν πειράζει, χαλάλι μου. Το είχα ανάγκη!»

Εντυπωσιάστηκα με αυτή την κουβέντα. Μου φάνηκε ότι είχε πολλά από τα καλά που «παλεύουμε» οι ψυχολόγοι να ενσωματώσουμε στον τρόπο σκέψης των θεραπευόμενων μας. Μου φάνηκε ότι ήταν ένας διάλογος με τον εαυτό που είχε αυτοαποδοχή, αυτοσυμπόνια, αυτοεκτίμηση. Όλα τα καλά παράγωγα του «αυτό…». Τα αντίθετα; Τα κακά παράγωγα του «αυτό» είναι η αυτοεπίκριση, η αυτομομφή, αυτολύπηση.
Την καμάρωσα λοιπόν την θυγατέρα μου – ως κουκουβάγια μάνα – γιατί μπόρεσε να μιλήσει στον εαυτό της με σεβασμό και ευγένεια, γιατί πίσω από τα λόγια της υπήρχε η λογική της αυτοφροντίδας (άλλη μία καλή λέξη με το «αυτό»!).
Ο διάλογος με την αντίθετη λογική θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι «Μα τι βλάκας που είμαι! Πώς το έκανα αυτό; Όλο έτσι κάνω και κοιμάμαι και δεν διαβάζω». Και το σενάριο θα μπορούσε να συνεχιστεί και παραπέρα ως εξής. «Δεν θα προλάβω τώρα να τα κάνω όλα όσα έχω. Είναι πάρα πολλά. Δεν αντέχω άλλο».
Ξέρετε κάτι; Και το «κακό» σενάριο υπάρχει στο ρεπερτόριο της (όχι δεν έχω το τέλειο παιδί… Ευτυχώς!). Και συχνά πυκνά την πιάνει και μιλάει και έτσι.

Αλλά όχι μόνο έτσι. Το κακό σενάριο φέρνει άγχος, φόβο, αποδιοργάνωση. Το καλό σενάριο ηρεμεί, μαλακώνει, επιτρέπει.
Σκέφτηκα καθώς τα σκέφτηκα όλα αυτά (επίτηδες η επανάληψη του ρήματος σκέφτομαι…) το δικό μου μερίδιο σε αυτούς του διαλόγους. Νομίζω ότι συχνά της μιλάω και με τους δύο τρόπους. Αυτά τα λόγια που σας περιέγραψα παραπάνω τα έχω πει επακριβώς σε εκείνη ως μητέρα.
Κάποιες φορές τα λόγια αυτά λέγονται δυνατά και ξεκάθαρα. «Δεν έχεις διαβάσει τίποτα όλη μέρα. Όλη μέρα κοιμάσαι. Πότε θα ξεκινήσεις;» ή «Δεν πειράζει κοιμήσου. Αν ξεκουραστείς μετά θα διαβάσεις πιο καλά».
Και τα ίδια αυτά λόγια τα έχω πει επακριβώς και στον εαυτό μου.

Είτε μιλάω στον εαυτό μου είτε στην κόρη μου (που παρεπιπτόντως ξεκίνησε μόλις την προετοιμασία για Πανελλήνιες του χρόνου), είτε μιλάω και στην άλλη μου κόρη που είναι μικρότερη, οι κουβέντες αυτές βγαίνουν λεκτικά αλλά και εξωλεκτικά.

Εξωλεκτικά θα μπορούσα να πω στη χθεσινή σκηνή: « Κοιμήθηκες τέσσερις ώρες;» και το βλέμμα μου να έχει όλη την αποδοκιμασία που λένε τα επικριτικά λόγια. Ή χωρίς να μιλήσω καθόλου θα μπορούσα και πάλι να δείξω τα ανάποδα με τη γλώσσα σώματος – ένα φιλί που θα την ξύπναγε τρυφερά και τίποτα άλλο θα έδειχνε απλά ότι την αγαπώ και εμπιστεύομαι το πώς στήνει μόνη της το πρόγραμμα της.
Στο σπίτι μας έχουμε όλες τις φωνές. Και τις θετικές και τις αρνητικές. Και τις αγχωτικές και τις ηρεμιστικές. Και τις γλυκές και τις άγριες.
Και ευτυχώς οι φωνές μας μπλέκονται μεταξύ τους οπότε αν ο ένας είναι σε mode αυτοεπίκρισης μπορεί να πεταχτεί κάποιος άλλος και να τον συνεφέρει. Και το ανάποδο επίσης. Αν η αυτοφροντίδα αρχίσει να εξελίσσεται σε τεμπελιά και πάλι κάποιος θα βρεθεί να ταρακουνήσει αυτόν που έχει αφήσει τον εαυτό του.

Αυξήστε τις “θετικές κουβέντες” στον εαυτό σας… και στα παιδιά σας!

Το κλειδί για όλα είναι η αυτοπαρατήρηση και η ισορροπία.
Πώς μιλάτε στον εαυτό σας;
Πώς μιλάτε στα παιδιά σας;
Κάντε μία καταγραφή, γραπτή ή νοερή, για να δείτε ποια «γλώσσα» νικάει.
Εννοείται ότι καλύτερα να προηγείται η γλώσσα της αυτό – θετικότητας.

Photo by Nathan Dumlao on Unsplash