Η Θετική Ψυχολογία και το παραδοσιακό Ελληνικό καφενείο.

αναρτήθηκε σε: Anny's Diary, Θετική Ψυχολογία | 0
Πώς μπορεί το παραδοσιακό Ελληνικό καφενείο να σχετίζεται με τη Θετική Ψυχολογία;

Κι όμως…

Όταν ήμουν παιδί, στη Χίο, σχεδόν όλοι οι άντρες είχαν… «Το καφενείο τους». Στην προκυμαία, στο δρόμο μπροστά στο λιμάνι του νησιού, τα καλοκαίρια έκλεινε ο δρόμος, καρέκλες και τραπεζάκια έξω, και ήμασταν όλοι εκεί. Ξεκίναγαν από πιο νωρίς το απόγευμα οι άντρες μόνοι τους – με καφεδάκι και τάβλι. Και πιο αργά, λίγο πριν σουρουπώσει, εμφανίζονταν και οι γυναίκες και τα παιδιά. Πορτοκαλαδίτσα Χίου, υποβρύχιο μαστίχα και ακόμα πιο αργά ούζο Τέττερη με μεζεδάκια.

Τα καφενεία ήταν πολλά, το ένα μετά το άλλο στη σειρά, από το ξεκίνημα του δρόμου μέχρι το σημείο που άραζε το καράβι. Και οι άντρες και οι γυναίκες, παρέες παρέες, χαλάρωναν στο καλοκαιρινό απόβραδο. Κι εμείς τα παιδιά, παίζαμε στα στενά παραδίπλα για ώρες ατέλειωτες, όλα τα παιχνίδια που έχετε ακουστά οι νεότεροι: κρυφτό, κυνηγητό, επτάπετρο, μήλα. Μέχρι τα μεσάνυχτα και βάλε.
Μοιάζει όλο αυτό μία χαρακτηριστική σκηνή μίας ζωής Απολαμβάνειν ναι; Και ήταν!

Και μετά ερχόταν ο χειμώνας. Και οι γυναίκες και τα παιδιά μαζευόντουσαν στα σπίτια για δουλειές και διαβάσματα, ή για κουβέντα και παιχνίδι. Και τα καφενεία ήταν πια  αποκλειστικότητα των αντρών.
Η μητέρα μου αενάως γκρίνιαζε στον μπαμπά μου για τη χειμωνιάτικη συνήθεια του καφενείου. «Που κάθεστε όλο το απόγευμα εκεί χωρίς να κάνετε τίποτα το δημιουργικό, που είσαι μέσα στο τσιγάρο τόσες ώρες… που… που…». Τίποτα καλό δεν έβρισκε η μαμά σε αυτή την αντρική συνήθεια. Κι έτσι, και η αφεντιά μου, σαφώς επηρεασμένη, κατέληξα να μην βρίσκω ουδεμία θετικότητα σε όλο αυτό.

Και τι άλλαξε σήμερα; Τι είναι αυτό που άλλαξε την άποψη μου και με κινητοποίησε να σας γράψω για το καφενείο;

Δύο άντρες, στο καφέ του Θοδωρή, δίπλα μου, ο καθένας καθισμένος στο δικό του τραπέζι, αλλά απέναντι, συζητούσαν σήμερα για πολιτικά, τόσο δυνατά που με ενοχλούσαν.
Και σκέφτηκα πόσο πιο απλό θα ήταν να είχαν το «δικό τους καφενείο» όπως σας διηγήθηκα στο ξεκίνημα του κειμένου.

Να μπορούν να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι χωρίς να είναι απαραίτητα φίλοι.

Να μπορούν να παίξουν τάβλι κι ας γνωρίζονται ελάχιστα.

Να μπορούν να κουβεντιάσουν, για πολιτικά, για τον καιρό, περί ανέμων και υδάτων, ακόμη κι αν έξω, στο δρόμο, λένε μόνο μια καλημέρα.

 

Κι έτσι κατάλαβα τι ήταν τελικά το καφενείο για τους άντρες τότε.
Ήταν ένας χώρος που “έσπαγε” την μοναξιά.
Ήταν ένας χώρος που μπορούσες να παίζεις.
Ήταν ένας χώρος που έμπαινες στην παρέα κι ας μην είχες δική σου παρέα.
Ήταν ένας χώρος που μπορούσαν μεγάλοι άντρες να εκφράζονται ελεύθερα, στη δική τους γλώσσα.
Ήταν ένας χώρος όπου οι άνθρωποι γίνονταν ένα: όλα τα επαγγέλματα, όλες οι ηλικίες, όλα τα κόμματα. Μαζί.

Καφενείο και θετική ψυχολογία

Να λοιπόν ποια είναι η σχέση του καφενείου με τη θετική ψυχολογία.
Είχε το παιχνίδι. Είχε τις ανθρώπινες σχέσεις. Είχε την αποδοχή της διαφορετικότητας. Είχε Απολαμβάνειν. Είχε θετικά συναισθήματα.

Τι λέτε λοιπόν μήπως είναι η ώρα να χτίσουμε  καφενεία ξανά;
Καφενεία και «καφενεία» σε εισαγωγικά.
Ας δημιουργήσουμε ομάδες, κοινότητες, παρέες που μας γλυκαίνουν την ψυχή και σπάνε τη μοναξιά. Πάμε;

Photo  Despina Galani  & Nick Karvounis  on Unsplash