Ο κος Μούσουρας και… οι μουσικές της ψυχής

αναρτήθηκε σε: Anny's Diary, Αναστοχασμοί | 0

Οδηγώντας σήμερα προς το Λόφο Πανί στη γειτονιά μου, (Μετακίνηση 6, ναι), άκουγα κλασσική μουσική στο αυτοκίνητο.
Και ξαφνικά, πραγματικά από το πουθενά, μου ήρθε μία εικόνα από το παρελθόν.
Στην Β ‘ Λυκείου πρέπει να ήταν καθηγητής μας ο κος Μούσουρας.
Τον είχαμε μόνο εκείνη τη χρονιά και μόνο σε ένα μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία.
Ήταν ένας υπέροχος καθηγητής.
Ήξερες ότι όταν μπει στην τάξη δεν «κινδυνεύεις».
Δεν κινδυνεύεις από τα νεύρα του.
Από το να ερμηνεύσει την απάντηση σου ειρωνικά ή αποδοκιμαστικά.
Ήξερες ότι αν ξέρεις και θέλεις και μπορείς συμμετέχεις, αν δεν έχεις έμπνευση – χωρίς να σε ξεχνάει- δεν θα σε πιέσει, δεν θα σε προσβάλλει.

Μουσική στην Τάξη

Μια μέρα έφερε στην τάξη το κασετόφωνο του (ναι, εκείνη την εποχή που υπήρχαν οι κασέτες…) και μας έβαλε να ακούσουμε μελοποιημένη ποίηση. Θυμάμαι την αίσθηση που μου έκανε αυτή η προσπάθεια. Με έκανε αυτή η προσπάθεια να νιώσω ότι δεν είναι περαστικός από την τάξη. Ότι σκέφτηκε, ασχολήθηκε μαζί μας, ότι μετράμε.
Δεν σας λέω ότι είχε σε όλους αυτή την επίδραση ο κος Μούσουρας. Σε κάποιους συμμαθητές μου ούτε η λογοτεχνία άρεσε, ούτε η μελοποιημένη ποίηση.

Όμως, ακόμα κι αυτοί, ακόμα κι αυτοί που δεν ένιωσαν τη δική μου συγκίνηση, σίγουρα είχαν έναν εσωτερικό σεβασμό για τον κο Μούσουρα. Κι ας μην το έδειξαν. Κι ας μη το είπαν.
Δεν μπορείς να μη νιώσεις σεβασμό για έναν άνθρωπο που σε σέβεται ο ίδιος. Που κάνει τη δουλειά του όχι απλά καλά, αλλά με αυτό το «κάτι παραπάνω» που χρειάζεται να έχει ένας εκπαιδευτικός. Αυτό το κάτι παραπάνω που δίνει μία φλόγα στην Άννυ και στην κάθε Άννυ να τον θυμηθεί σήμερα 30 + χρόνια αργότερα.
Θυμάμαι τη μορφή του, με το μουσάκι του, ψιλόλιγνος, πάνω στην έδρα, ήρεμος και μειλίχιος όπως η μελοποιημένη ποίηση που μας έφερε στην τάξη.

Και μουσική… στην ψυχή

Και κάτι ακόμα.

Τον θυμάμαι στους δρόμους της πόλης μας, στη μικρή μας Χίο, να κυκλοφορεί με το αυτοκίνητο και να ακούγεται κλασσική μουσική να παίζει απαλά.
Και σκέφτομαι. με την εμπειρία του σήμερα (που είμαι πια μεγαλύτερη από όσο ήταν εκείνος τότε…), ότι μάλλον ο κος Μούσουρας απλά μας «δίδασκε» τον εαυτό του. Μάλλον ήταν μέσα στην τάξη αυτό που ήταν και στη ζωή του. Άκουγε μουσική, μας έφερε μουσική. Διάβαζε ποίηση μας μάθαινε ποίηση. Είχε ηρεμία μας μετέδιδε ηρεμία.

 

Και σκέφτομαι, πάλι με την εμπειρία του σήμερα, ότι το καλύτερο είναι να ξεκινάμε με τον εαυτό μας.
Να ηρεμούμε τον εαυτό μας.
Να σεβόμαστε τον εαυτό μας.
Να φροντίζουμε τον εαυτό μας.
Κι όλα τ’ άλλα θα έρθουν μετά, σιγά σιγά, με τη δική τους σειρά και το δικό τους ρυθμό.

 

Τα παιδιά μας, οι μαθητές μας, οι συνεργάτες μας, οι φίλοι μας, οι γύρω μας, θα «κολλήσουν» από αυτό που εμείς εκπέμπουμε, από αυτό που εμείς είμαστε.
Αλλά γι’ αυτό το «κολλητικό» στα συναισθήματα, θα σας γράψω την επόμενη φορά.
Για σήμερα, εγώ θα κρατήσω μέσα μου την “μουσική” του κου Μούσουρα… κι εσείς ψάξτε να βρείτε τι είναι αυτό που «τραγουδάει» στη δική σας ψυχή.

Photos by Tobias Tullius &  Simon Noh on Unsplash