Ημερολόγιο Μαμαδοεφηβείας vol.2: «Ψάχνω, διαβάζω, μαθαίνω, ησυχάζω»

αναρτήθηκε σε: Anny's Diary, Εφηβεία | 0

Είμαι καλή στο να διαλέγω τα σωστά βιβλία. Για τα βιβλία ψυχολογίας λέω. Μέσα στα χρόνια, ψάχνοντας βιβλία για τη δουλειά μου, έμαθα να ξεχωρίζω τα άχρηστα από τα χρήσιμα, τα θεωρητικά από τα πρακτικά, τα βιβλία που σε «προχωράνε» από αυτά που απλά τα διαβάζεις. Το βιβλίο για το οποίο σας μίλησα στο vol. 1 είναι μία ανακάλυψη στην πορεία μου ως μαμά στην εφηβεία.

Αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι ότι έχει αληθινούς διαλόγους μέσα στο κείμενο. Βάζει τα λόγια των παιδιών και τα λόγια των γονιών τους μέσα στο κάθε κεφάλαιο. Λόγια καυγάδων, λόγια καθημερινής αλληλεπίδρασης, αλλά και σκέψεις και συναισθήματα και από τις δύο πλευρές. Και θα μου πείτε «γιατί είναι σημαντικό αυτό παρακαλώ;». Μα γιατί πρώτα απ’όλα σε βοηθάει να μην νιώθεις μόνος.
Ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα της δουλειάς που κάνουμε οι ψυχολόγοι στις ομάδες είναι   το κέρδος απο το συναίσθημα που βιώνεις όταν ακούς ότι και κάποιος άλλος νιώθει το ίδιο με σένα. Θυμάμαι στις ομάδες γονέων  ότι η «μισή δουλειά» γινόταν και μόνο από αυτό: «αααα και σ’άλλα σπίτια ξυπνάνε τα παιδάκια το βράδυ, πάνε στο κρεβάτι των γονιών και οι γονείς τα αφήνουν να κοιμηθούν στο διπλό κρεβάτι (θα έλεγα ότι αυτό είναι η πιο συνηθισμένη και η πιο «χαζή» ενοχή που έχουν οι γονείς παιδιών προσχολικής ηλικίας). Για να ξαναγυρίσουμε όμως στην εφηβεία και στο βιβλίο μας, είναι εξαιρετικά ανακουφιστικό, να διαβάζεις τα ίδια ακριβώς λόγια που σου λέει η θυγατέρα σου καταγεγραμμένα σε ένα ξενόγλωσσο βιβλίο για την εφηβεία.

Με ησύχασε.

Πετυχαίνει να κάνει αυτό που οι ψυχολόγοι λέμε «κανονικοποίηση» – normalizing. Σε κάνει να νιώθεις ότι αυτό που βιώνεις – παρότι δύσκολο – είναι φυσιολογικό, είναι κάτι που συμβαίνει … «και στα καλύτερα τα σπίτια».
Οπότε… μόλις το έπιασα στα χέρια μου, το πρώτο πράγμα που προσπάθησα να καταλάβω είναι για ποιο λόγο από cool μαμά στο δημοτικό μεταμορφώθηκα ξαφνικά σε «ανακριτή» (σας θυμίζω ότι αν έρθει η καινούρια φίλη στο σπίτι θα της κάνουμε ανάκριση! Vol. 1.) και βρήκα το ακριβές απόσπασμα το οποίο σας παραθέτω μεταφρασμένο.

…Οι έφηβοι όχι μόνο βρίσκουν τους γονείς τους εξαιρετικά ανεπαρκείς, αλλά τους θεωρούν επίσης και μία τεράστια πηγή αμηχανίας, ειδικά αν κάποιος τους συναντήσει με τους γονείς τους οπουδήποτε έξω από το σπίτι. Οι κανόνες των εφήβων επιτάσσουν να αποκηρύσσονται οι γονείς σε δημόσια πλαίσια και να σχετίζονται κυρίως με τον «εκτός οικίας κόσμο». Κατά συνέπεια, οι γονείς και ο «εκτός οικίας κόσμος» – ιδιαίτερα οι φίλοι δεν αναμιγνύονται καθόλου. Ο συγχρωτισμός μεταξύ γονέων και φίλων είναι ντροπή και αμηχανία ανευ προηγουμένου…

Και λίγο παρακάτω, στην ίδια σελίδα, τα λόγια του ίδιου του εφήβου.

“Δεν το αντέχω το ότι η μαμά μου αρχίζει να κάνει ερωτήσεις στους φίλους μου όταν έρχονται σπίτι. Σαν να το «παίζει» φιλική. Γίνομαι έξαλλος.”

 

Άρα, η πρώτη γνώση είναι ότι αυτό όλο ήταν μία φυσιολογική αντίδραση που σχετίζεται με το αναπτυξιακό στάδιο της εφηβείας. Και το παθαίνουν οι περισσότεροι έφηβοι και όχι μόνο η δικιά μου κόρη προς εμένα ειδικά. Κι αυτά τα λόγια που μου είπε και έμεινα άφωνη, τα λένε κι άλλα παιδιά ακριβώς τα ίδια.

 

 

Σε όλες του τις ενότητες, το θαυμάσιο αυτό βιβλίο, σου δίνει αυτή την ευκαιρία να δεις ότι:             
• Δεν είναι μόνο το δικό μου παιδί
• Δεν αφορά μόνο εμένα σαν μαμά
• Τα λόγια, οι σκέψεις, τα συναισθήματα που μπήκαν ξαφνικά στη ζωή μας είναι «της εφηβείας»

 

Από την άλλη, υπάρχει κάτι που δεν σου το δείχνει το βιβλίο.

Τι κάνεις με τα δικά σου συναισθήματα καθώς συμβαίνουν αυτά όλα;

Με ποιον τρόπο θα μπορέσεις να αντέξεις αυτή την αλλαγή;

Συχνά, τα βιβλία για την εφηβεία, σταματούν στο να εξηγήσουν τι συμβαίνει στο σώμα και την ψυχή του παιδιού, αλλά αγνοούν το πώς νιώθει ο γονιός. Είναι σαν να θεωρείται δεδομένο ότι ο γονιός επειδή καταλαβαίνει (αφού ρώτησε, έμαθε, διάβασε εννοείται – γιατί κάποιοι ίσως παραβλέπουν και αυτό το στάδιο) μπορεί και να το διαχειριστεί.
Όμως, δεν είμαστε μόνο γονείς του παιδιού που είναι σε αυτό το στάδιο. Είμαστε και επαγγελματίες, γονείς των άλλων παιδιών στην οικογένεια, σύντροφοι, γιοι και κόρες για τους δικούς μας γονείς. Και όλοι αυτοί οι ρόλοι είναι μέρος της ζωής μας στην κάθε μέρα. Και μπορεί εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα που ο έφηβος σε «απορρίπτει» για να μπορέσει να νιώσει ανεξάρτητος και να μην ντροπιαστεί στους φίλους του να μην αντέχεις να «βάλεις πλάτη». Ή μπορεί η φυσιολογική απόρριψη που εισπράττεις από τον έφηβο να βρίσκει έδαφος σε δικά σου ανεπίλυτα ψυχικά ζητήματα περί απόρριψης και να μην αντέχεις.

Άρα, για μένα, υπάρχουν τα εξής στάδια στην προσπάθεια μας να ανταπεξέλθουμε στην αλλαγή που φέρνει η εφηβεία στα παιδιά μας, σε μας και στα σπίτια μας:
1. Διαβάζω, μαθαίνω, κατανοώ
2. Παρατηρώ τον εαυτό μου πώς νιώθει και προσπαθώ να τον βοηθήσω να το διαχειριστεί.

Μείνετε συντονισμένοι. Στα επόμενα Ημερολόγια Μαμαδοεφηβείας θα πούμε και για το 1 και για το 2 (Μέχρι τώρα σας έχω μιλήσει μόνο για το 1…)

 

Photo by Clay Banks on Unsplash