Ημερολόγιο Μαμαδοεφηβείας Vol.1

αναρτήθηκε σε: Anny's Diary, Εφηβεία | 0

Το Ταξίδι της Εφηβείας ξεκίνησε για μένα αρκετά χρόνια πριν.

Ήταν Απρίλης του 2017 όπως μπορείτε να δείτε από τη μέρα αγοράς του βιβλίου. Εκείνη την περίοδο, πριν 3 χρόνια,  κατάλαβα για τα καλά ότι έχω παιδί στην εφηβεία.

Είχα φτιάξει ένα ωραίο πλάνο στις “μετακινήσεις ταξιτζή” που κάνει μία μαμά τα απογεύματα. Μεταξύ του ενός τμήματος τέννις που έκανε η μία κόρη και του τμήματος που παρακολουθούσε η άλλη, υπήρχαν κενά. Δεν πειράζει. Θα είχα ένα μισάωρο  για προσωπικό χρόνο και με τις δυο τους στο καφέ του Αθλητικού Κέντρου. Θα μιλάγαμε, θα πίναμε μία πορτοκαλαδίτσα και θα κάναμε παρέα.

Ωραία δεν τα είχα σκεφτεί;

Σε μία από αυτές τις συναντήσεις λοιπόν, είμαι με τη Μαριαλένα μου στο μισαωράκι μας. Είναι στο τέλος της Β’ Γυμνασίου και σαφώς έχω καταλάβει ότι έχω παιδί στην εφηβεία. Αλλά τόσο καλά όσο το έμαθα εκείνη τη μέρα δεν το ήξερα ακόμη.

Η Μαριαλένα μου έχει μία καινούρια φίλη εδώ και κανένα δίμηνο. Είναι ένα κορίτσι που δεν ήταν μαζί στο δημοτικό και άρα δεν γνωρίζω καθόλου ούτε το παιδί αλλά ούτε και μαμά, μπαμπά κ.τ.λ όπως με άλλα παιδιά (βλ. ατέλειωτες ώρες σε παιδικά πάρτυ με γονείς, ή στην ουρά έξω από την σχολική τάξη αναμένοντας τον δάσκαλο κ.ο.κ). Και την ακούω συχνά τελευταία αυτή την κοπέλα.

Κάνω λοιπόν το μέγα λάθος να πω την εξής ατάκα: “Μαριαλένα μου πότε θα πεις στη φίλη σου να έρθει στο σπίτι; Δεν έχει έρθει ποτέ στο σπίτι μας.”  Και μπαμ μία “βόμβα εκρήγνυται”!  Με αγριεμένο ύφος, η θυγατέρα μου, απαντάει στην ευγενική προτροπή μου να γνωρίσουμε τη φίλη της με την περιβόητη πλέον απάντηση “Άκου να σου πω μαμά… αυτό το “να έρθει να παίξουμε στο σπίτι μας” δεν το κάνουμε πια. Να έρθει σπίτι και να την αρχίσετε στην ανάκριση για το σχολείο, για τα χόμπυ, για τα διάφορα…”

Άφωνη η μαμά. Αγριεμένη η κόρη.  

Το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω ήταν “Αυτό πιστεύεις για τους γονείς σου Μαριαλένα; Ότι θα κάνουμε ανάκριση στους φίλους σου;”

Και μετά σιωπή και από τις δύο μεριές.

Αυτή η εκκωφαντική σιωπή που πια την γνωρίζω καλά. Είναι μία σιωπή που τα περικλείει όλα: απορία, θυμό, “άσε καλύτερα”, λύπη, νοσταλγία για την παιδική ηλικία που χάνεται. Ακολούθησαν πολλές σιωπές από τον Απρίλη του 2017 και μετά και με τις δύο κόρες. Η διαφορά είναι ότι είμαι πια λίγο πιο έμπειρη, πιο συνηθισμένη, πιο «προπονημένη».

Εκείνη την ίδια μέρα παρήγγειλα αυτό το βιβλίο με αυτόν τον υπέροχο τίτλο: Get Out of My Life. But First Take me and Alex into Town “Φύγε από τη Zωή μου, αλλά πρώτα… πήγαινε μας με τον Άλεξ στο  κέντρο”.

Νομίζω ο τίτλος τα λέει όλα για το παιδί στην εφηβεία:  είναι μεγάλος αλλά και παιδί,  είναι ανεξάρτητο και εξαρτημένο,  λέει «δεν σε θέλω» αλλά  και «σε χρειάζομαι». Ουφ!

Και εγώ;

Η μαμά στην εφηβεία;

Ως μαμά (με παιδιά) στην εφηβεία νιώθω επίσης αυτό το “διπλό” που μας δείχνει ο τίτλος του βιβλίου.

Θέλω να…

  • τα αφήσω να ανοίξουν τα φτερά τους αλλά και να τα προστατεύσω
  • είναι ανεξάρτητα αλλά να μου ζητάνε και βοήθεια
  • φύγουν από κοντά μου αλλά και να μείνουν για πάντα

Νιώθω να…

  • μην τα αντέχω και να τα λατρεύω
  • μην ξέρω τίποτα και να τα ξέρω όλα
  • φόβο,θυμό, λύπη αλλά και χαρά και περηφάνια

Και προσπαθώ, κι όλο διαβάζω και μπερδεύομαι, αλλά κάτι μαθαίνω. Και μετά πάλι προσπαθώ και κάνω λάθη και δοκιμάζω ξανά.

Από τη μία κόρη στην άλλη, από τη μία φάση στην επόμενη.

Στο Vol.2  θα ξεκινήσω να σας λέω τα πρώτα μου «μαθήματα» διαβάζοντας αυτό το βιβλίο.

 

To be continued… Stay tuned…

 

Αν σας ενέπνευσε αυτό το κείμενο μοιραστείτε το και με άλλους «άφωνους» γονείς εφήβων 🙂

 

 

Photo by Volodymyr Hryshchenko on Unsplash