Ημερολόγιο Μαμαδοεφηβείας vol.3. “Μου θυμίζω, με ρωτάω, με δυναμώνω”

αναρτήθηκε σε: Anny's Diary, Εφηβεία, Χωρίς κατηγορία | 0

Καταλάβαμε λοιπόν γιατί η θυγατέρα μου δεν ήθελε να φέρει τη νέα της φίλη στο σπίτι μας (vol.1). Καταλάβαμε ότι αυτή η αντίδραση εντάσσεται στις συνηθισμένες συμπεριφορές των εφήβων και ότι «δεν είμαι η μόνη μητέρα που το ζει αυτό» (vol.2).
Και που το καταλάβαμε;

Τι θα μας βοηθήσει να μην μπούμε σε αντιπαράθεση με ένα παιδί που μοιάζει να είναι μονίμως σε ετοιμότητα για αντιπαράθεση; Τι θα μας βοηθήσει να μην τρομάζουμε όταν απομονώνεται, όταν τα συναισθήματα θλιψης κατακλύζουν την ψυχή του, όταν μοιάζει να ζει σε ένα χάος μέσα του και γύρω του;

Τα “εργαλεία” του γονιού για την εφηβεία

Χρειαζόμαστε κάποια εργαλεία για να τα βγάλουμε πέρα αυτή την περίοδο. Κάποια από αυτά σας τα είπα ήδη στο vol. 2:
A. Διαβάζουμε, ρωτάμε, ησυχάζουμε
Β. Μοιραζόμαστε τις δυσκολίες με άλλους γονείς, με φίλους ή σε μία ομάδα γονέων (ή μελετάμε βιβλία που είναι γραμμένα σαν «μοίρασμα»)
Κι ακόμη:
Γ. Κάνουμε μία μικρή νοερή επισκεψη στη δική μας εφηβεία.
Προσπαθήστε να θυμηθείτε πώς νιώθατε και πώς σκεφτόσασταν. Τι κάνατε όταν μένατε μόνοι. Τι συζητούσατε με τους φίλους σας. Ποια θέματα σας απασχολούσαν;

Τα “βοηθήματα”

Σε αυτή την προσπάθεια, χρησιμοποιήστε κάποια «βοηθήματα»:
1. Αν γράφατε ημερολόγιο ψάξτε το και ξαναδιαβάστε το.
2. Αν έχετε φίλους από τότε κουβεντιάστε μαζί τους.

Συχνά, μπαίνουμε στο ρόλο του γονιού, και χάνουμε τη συνολική εικόνα. Ξεχνάμε ότι κάποτε ήμασταν κι εμείς στην ίδια θέση, ότι ζήσαμε μία παρόμοια φάση ζωής παρότι σε διαφορετική εποχή.

Συζητάγαμε με μία αγαπημένη φίλη πρόσφατα που έχει κι εκείνη παιδιά στην εφηβεία. Είμαστε κολλητές φίλες από την ηλικία των 13 ετών περίπου και μέχρι σήμερα.
Μου λέει με παράπονο: « Τα παιδιά, δεν έχουν πια καθόλου όρεξη να κάνουν παρέα μαζί μας. Όλη την ώρα είναι κλεισμένα στο δωμάτιο τους και μιλάνε στο κινητό με φίλους»
Απαντώ: «Εεε, κι εμείς το ίδιο δεν κάναμε; Με μένα δεν ήθελες να είσαι; Όλη μέρα κι εμείς δεν μιλάγαμε στο τηλέφωνο; Τι σου φαίνεται παράξενο;».

Με κοίταξε απορημένη με ένα ειλικρινές και πονηρό βλέμμα (που θύμιζε λίγο έφηβη – σαν να της θύμισα λίγο εκείνο τον εαυτό…), σαν να την «έπιασα στα πράσα».
«Σε μένα δεν μπορείς να τα λες αυτά χωρίς να σου θυμίζω…» είπα.
Και δεν χρειάστηκε να πούμε τίποτα άλλο.

Πάμε πίσω στα εργαλεία διαχείρισης.

Δ: Αυτοεξέταση. Αυτογνωσία.Αυτοεπίγνωση.
Το εργαλείο Δ. είναι γεμάτο από «εαυτό».
Ρωτάω λοιπόν τον εαυτό μου ποιες συμπεριφορές του εφήβου «χτυπάνε» σε δικά μου δύσκολα σημεία. Γιατί με ενοχλεί η γκρίνια περισσότερο από τη σιωπή; Μήπως επειδή είχα έναν πολύ γκρινιάρη πατέρα και μου θυμίζει πόσο μας ταλαιπώρησε; Γιατί με ενοχλεί η σιωπή περισσότερο από τη γκρίνια; Μήπως η σιωπή μού φέρνει στο νου την κατάθλιψη και τρομάζω γιατί έχω περάσει εγώ κάτι παρόμοιο;
Τι με θυμώνει τόσο πολύ όταν επιχειρηματολογεί;
Τι παθαίνω όταν μιλάω και δεν απαντάει;
Τι φοβάμαι όταν λείπει από το σπίτι;

Κι αυτές οι ερωτήσεις, αν τις απαντήσω ειλικρινά, θα μου δώσουν πρώτα απ’όλα μία απάντηση για τη δική μου συμπεριφορά και τις δικές μου αντιδράσεις. Καταλαβαίνω όχι μόνο τι συμβαίνει στον έφηβο αλλά και τι συμβαίνει μέσα μου.

Ε. Ενδυνάμωση
Χρειάζεται να με βοηθήσω. Να με στηρίξω, να με ενδυναμώσω. Κι ο έφηβος περνάει δύσκολα κι εγώ περνάω δύσκολα με τα δικά του δύσκολα. Αλλά… εγώ είμαι ο γονιός και άρα οφείλω να είμαι ένα «σκαλάκι» πιο δυνατός.

Στις δικές μου προσπάθειες να καταλάβω όλο αυτό το καινούριο που συμβαίνει στην οικογένεια μας και στη σχέση μου με τις έφηβες κόρες μου, ένα πράγμα που αντιλήφθηκα είναι ότι ότι αν δεν είμαι καλά εγώ αυτό μπερδεύει πολύ τα πράγματα. Προσοχή! Δεν ισχυρίζομαι ότι ο γονιός είναι άτρωτος. Ίσα ίσα το αντίθετο (αυτό δεν σας λέω όλη την ώρα;). Απλά, ο ρόλος του γονιού είναι να «κρατάει» το παιδί σε αυτή την αναταραχή.
Σαν να είμαστε σε ένα καράβι και αρμενίζουμε στη θάλασσα. Έχει φουρτούνα. Όλοι ζαλίζονται, όλοι φοβούνται, αλλά ο καπετάνιος έχει μία επιπλέον «αποστολή»: να φτάσει το καράβι στη στεριά. Καπετάνιος εμείς. Επιβάτες τα εφηβάκια μας.

Σαν μία συνεχής φουρτούνα είναι η εφηβεία για την οικογένεια

Ο καπετάνιος λοιπόν για να μπορεί να κρατάει γερά το τιμόνι στις φουρτούνες… χρειάζεται να είναι γερός και δυνατός. Να κοιμάται καλά τις νύχτες. Να τρέφεται σωστά. Να μην είναι πιωμένος την ώρα που κυβερνάει. Να έχει καλό αντιπλοίαρχο. Να ζητάει βοήθεια από το λιμενικό.

Τελευταίο εργαλείο μαμαδοεφηβείας λοιπόν (last but not least), να προσέχουμε τον εαυτό μας. Να φροντίζουμε το σώμα μας και την ψυχή μας.
Θυμηθείτε… ο καπετάνιος έχει την καλύτερη καμπίνα στο καράβι και την καλύτερη θέση στην τραπεζαρία.
Κράτα γερά Καπετάνιο…

Photo by Tim Marshall on Unsplash