Καφές απ’τα χεράκια σου…

posted in: Κείμενα ψυχής | 0

Είναι ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο στα Νότια Προάστια. Το καφέ είναι στο ισόγειο.
Πόσο πιθανό είναι σε ένα τέτοιο πλαίσιο να νιώθεις «σαν στο σπίτι σου»;

Τον λένε Θοδωρή και είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος – ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας.

Κι όμως, ο Θοδωρής δεν είναι ένας συνηθισμένος baristas.
Εντάξει, ένα πράγμα που κάνει είναι ότι θυμάται τον καφέ σου. Ξέρει με ακρίβεια, για τον κάθε πελάτη, τι πίνει και πώς το πίνει. Κι αυτό σπουδαίο είναι αλλά όχι τόσο σπάνιο.
Το σπάνιο είναι το καλωσόρισμα του Θοδωρή.
Η καλημέρα του δεν είναι τυπική και βιαστική: έχει κάτι από την καρδιά του. Και καθώς σε καλημερίζει, κάτι κάνει και νιώθεις μοναδικός.

Τι κάνει αλήθεια;
Νομίζω ότι πάνω απ’ όλα είναι αληθινός, αυθεντικός και αυθόρμητος. Ακόμη κι αν τα αστεία του επαναλαμβάνονται, δεν είναι φτιαγμένα για να σε προσεγγίσουν ψεύτικα αλλά για να σχετιστεί μαζί σου.

Κι έτσι συμβαίνει κάτι μαγικό: ο Θοδωρής σου φτιάχνει τον καφέ σου, όπως τον θέλεις, σε καλημερίζει από καρδιάς και μετά… εσύ με τη σειρά σου καλημερίζεις τον άγνωστο κύριο που σερβίρεται (και αστειεύεται επίσης μαζί του) δίπλα σου, κι αυτός τον επόμενο.
Και χωρίς να το καταλάβει κανείς, φτιάχνεται μία «αλυσίδα αυθεντικότητας» και ένα μικρό «χωριό».
Ένας άνθρωπος φτιάχνει με την παρουσία του, με την στάση του και με τον τρόπο του μία χαρούμενη κοινότητα ενώ απλά σου φτιάχνει τον καφέ σου!
Και να’μαστε… σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, σε μία μεγαλούπολη, νιώθουμε όλοι γλυκά και ανθρώπινα.
Και η ρήση: «καφές απ’ τα χεράκια σου» παίρνει ξανά νόημα.
Καλημέρα Θοδωρή! Σ’ ευχαριστούμε!