Μέση ηλικία: πανοραμική θέα.

Διάγω αισίως το 47ο έτος της ηλικίας μου και μπορώ να πω, με ανάμικτα συναισθήματα, ότι βρίσκομαι σε αυτό που λέμε στην καθομιλουμένη μέση ηλικία. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι αυτό μέσα μου. Κι ας λένε κάποιοι ότι φαίνομαι μικρότερη, κι ας λένε οι φίλες μου ότι είμαστε πιο ωραίες από ότι νεώτερες ( πιο «ορθά ντυμένες, πιο περιποιημένες ίσως αλλά πιο ωραίες;).
Ο άντρας μου είπε κάποια στιγμή σε μία παρέα συνομηλίκων που συζητάγαμε για την πρεσβυωπία μας : « Η πρεσβυωπία σου δείχνει ότι έχει έρθει ώρα να βλέπεις μακριά». Γελάσαμε. Μας άρεσε λίγο. Μας βολεύει και λίγο. Είναι και λίγο αλήθεια. Στη μέση ηλικία έχει έρθει πια η ώρα για λίγη φιλοσοφία. Αν δεν φιλοσοφήσουμε στη μέση ηλικία μάλλον θα μας βρουν τα γηρατειά απροετοίμαστους.
Κάτι τέτοιο γράφει και ο αγαπημένος μου Πατήρ Φιλόθεος Φάρος σε ένα βιβλίο που πραγματεύεται ακριβώς αυτό το θέμα. Λέει ότι αν δεν αναστοχαστούμε για τη ζωή μας στη μέση ηλικία το γήρας θα μας πιάσει εξ απήνης. Γιατί, τώρα, στη μέση ηλικία, συνεχίζει ο Πατέρας Φιλόθεος, δεν είναι ούτε πια πολύ νωρίς αλλά ούτε και πολύ αργά.
Για μένα, η φάση ζωής που βρίσκομαι έχει πανοραμική θέα σε όλη την «έκταση» της ζωής. Είσαι στην προνομιακή θέση να θυμάσαι ακόμη καλά τη νεανική σου ηλικία, να παρακολουθείς τα παιδιά σου να μεγαλώνουν και ταυτόχρονα να εποπτεύεις ( εποπτεία – από το οράω – ώ, που σημαίνει βλέπω) τα γηρατειά που έρχονται είτε με τις ενδείξεις στο σώμα σου, είτε παρατηρώντας αγαπημένους ηλικιωμένους είτε βιώνοντας πιο συχνά πλέον απώλειες. Κι αυτή η πανοραμική θέα θα πρέπει να μας κάνει λίγο πιο σοφούς.
Να έχουμε αποθέματα πίστης και ενθάρρυνσης για τους εφήβους και τα όνειρα τους, επιείκεια και αποδοχή για τους μεγαλύτερους, αγάπη και σεβασμό για όλους. Αλλά και για μας, στη μέση της διαδρομής, να έχουμε λίγο από όλα: όνειρα, πίστη, ενθάρρυνση, επιείκεια, σεβασμό. Κι αγάπη για τον εαυτό μας και τους γύρω μας που αλλάζουν.
Ναι είναι η κατάλληλη στιγμή να βλέπουμε μακριά.
Πάμε για καινούρια «γυαλιά»…