“Ανοιχτά” παράθυρα

Είναι καλοκαίρι και τα παράθυρα του σπιτιού μας άνοιξαν πια για τα καλά. Έχει ζέστη. Κι έχει και όμορφο φως τα απογεύματα.
Στη γειτονιά μας τα σπίτια δεν είναι εντελώς κολλητά μεταξύ τους αλλά είναι αρκετά κοντά. Με ανοιχτό το παράθυρο μας, αν τυχόν σταθείς ήσυχος, μπορεί και να ακούσεις το ζευγάρι στο πίσω σπίτι που κουβεντιάζει πίνοντας τον καφέ του.
Έτσι, άκουγα και τη μικρή τους κόρη να μεγαλώνει σταδιακά. Από βρέφος να γίνεται μωρό, μπέμπα, πιτσιρίκα. Δεν θα τη γνωρίσω αν τη δω στο δρόμο γιατί η είσοδος του σπιτιού τους είναι από την άλλη πλευρά και δεν τη συναντώ ποτέ. Τη «γνωρίζω» όμως. Γιατί ακούω τη φωνή της πολλά χρόνια.
Όλες οι φωνές στη γειτονιά μας με γοητεύουν. Κάποιες φωνές ξέρω να τις αντιστοιχήσω με ανθρώπους και κάποιες όχι, αλλά δεν έχει σημασία.
Αυτό που με γοητεύει δεν έχει σχέση με το ποιος ακούγεται.
Οι φωνές της γειτονιάς, μου θυμίζουν εμένα.
Ακούγεται ένα «μαμά» από παιδιά διαφόρων ηλικιών και πετάγομαι.
Πετάγομαι επειδή αναρωτιέμαι μήπως είναι ένα από τα δικά μου παιδιά στο σήμερα; Ή μήπως γιατί ξυπνάει η ανάμνηση για το πώς ήταν πιο μικρά τα παιδιά μου στο χθες; Ή μήπως αυτό το «μαμά» ταρακουνάει μία πιο βαθειά και πιο ουσιαστική επίγνωση που λέει κάτι σαν «όταν ένα παιδί φωνάζει μαμά ίσως κάτι χρειάζεται» και το μέσα μου θέλει να ανταποκριθεί. Και μήπως αυτή η βαθειά και ουσιαστική επίγνωση δεν σχετίζεται με το ότι είμαι μαμά αλλά με το ότι υπάρχουν παιδιά;
Γέμισα ξανά το χαρτί με «μήπως», αλλά κι αυτό είναι κάτι που με γοητεύει. Όταν αναρωτιέμαι είμαι σε κίνηση: με τις κεραίες και τα συναισθήματα ανοιχτά… στα ανοιχτά παράθυρα.
Κι υπάρχει και κάτι άλλο με τις φωνές της γειτονιάς μου.
Κάποιες στιγμές οι φωνές είναι «φωναχτές» φωνές. Είναι θυμωμένες μαμάδες σε υστερία, έφηβοι που αλληλοβρίζονται ή πιτσιρίκια που κλαίνε ουρλιάζοντας.
Αυτό κι αν είναι γοητευτικό…
Μάλλον γοητευτικό δεν είναι η κατάλληλη λέξη. Η λέξη που θα ταίριαζε είναι καθησυχαστικό, ανακουφιστικό.

Με ηρεμούν οι φωναχτές φωνές της γειτονιάς μου γιατί μου θυμίζουν εμένα και τη δική μου ζωή. Κάθε φωνή από τα κοντινά σπίτια είναι μία υπενθύμιση για τις δικές μου δύσκολες στιγμές. Μία υπενθύμιση ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, με τα λάθη και τις αδυναμίες μας. Και είναι εντάξει αυτό.
Αα και κάτι ακόμα.
Τα ανοιχτά παράθυρα είναι υπέροχα και για έναν ακόμη λόγο. Με βάζουν και στις στιγμές της γιορτής, της χαράς και της σύνδεσης όλων.
Μπορώ να ακούω τα πάρτυ και το Happy Birthday από πιτσιρίκια απέναντι, τα ασυγκράτητα γέλια εφήβων και τη δυνατή τους μουσική, επευφημίες και γιουχαΐσματα αντρών που βλέπουν ποδόσφαιρο και χαρούμενους ήχους από οικογενειακές συγκεντρώσεις τις Κυριακές μαζί με τη μυρωδιά του ψητού.
Και πάλι ηρεμώ και χαμογελώ.
Γιατί θυμάμαι ότι τελικά οι φωναχτές φωνές όλων μας εναλλάσσονται με τις γιορτινές και τις χαρούμενες.
Κι έτσι κυλάει η ζωή κι αυτό είναι εντάξει.
Αρκεί να έχουμε ανοιχτά παράθυρα. Στη γειτονιά και στην ψυχή μας.

Δημοσιεύτηκε στο fractalart.gr στις 14/6/2017 http://fractalart.gr/anoixta-parathyra/